Shame -> OUT

Umudumuz kadar kara mürekkebimiz ile satır aralarına gizlediğimiz isyânlarımız vardır bizim. İçimize dolmuş, her gün gözlerimizden boşalan isyânlarımız. Sustukça biriken, biriktikçe boğulan... göz yaşlarımızda boğulan... kelimelere sığmaz dediğimiz, iki satıra sıkıştırdığımız isyânlarımız vardır. Bir de içimizi dökebileceğimiz sadece iki şey vardır; kalemimiz ve kâğıdımız.

Akıcı yazmak için ağır şeyler yaşamak gerekirmiş. Her gün gözlerden kâğıda akan çok şeyi vardır bizlerin. Damarlarımızda akan kanımız gibi kalemin içine akıtırız mürekkebimizi. Cebimizden çıkardığımız hüzünlerle kumar oynarken, kazandığımız nekadar gülümseme varsa koyarız masaya. Ve ceplerimiz boş, çehrelerimiz silinik döneriz evlerimize.

Bilinçliyizdir; önce başlığı koyar, sonra yazarız yazımızı. Konudan sapmadan... sadık olduğumuz tek şeydir kalemimiz, kâğıdımız, konumuz...

"Kolumu kır, kalemimi kırma." derken biz, kalemimizin gözümüzün önünde iki ayrı parça hâline gelmesi gibi kâbuslar görürüz. Kalbimizdeki şehirleri sel almışken, küçük bir ilham tomurcuğu açar şehrimizin en kuytu bölgesinde. Göz yaşlarımız ile sular; kâğıdımızda yaşatırız.

Bir gün yine kumar masasındayızdır. Son bir umut diye inatlaşırken biz, rakibimizin aşk olduğunu görmüşüzdür. Elimizde avucumuzda hiçbir şey kalmamıştır. Eli bağlı, ortaya kâğıdımızı, kalemimizi koymuşuzdur. Onları da kaybettiğimiz vakit cebimizden bir kâğıt çıkarmış, yenilgiyi kabullenip kalan tek silahımız ile, kalbimiz ile kâğıdımıza son bir nişan almışızdır.

Hedefi onikiden vurmanın verdiği yeni bir gülümseme ile kapanır gözlerimiz. Evet, gözü açık gitmeyen bizler bunun verdiği tebessüm ile biraz daha direnç kazanırız. Direnç kazanmak ise artı bir puandır.

... derken bir bakmışız başladığımız yerde; huzurlu bir hastane odasındayız.

Doğru söylemeye yüzün olmadığından mı yalan söylüyorsun,
yoksa yalan(lar)a mı mahkumsun?
Elini kolunu sallayarak geziyordun,
"yalan beni alt edemez."

Sonsuzluk işareti ile kelepçelendin.

Yazık ki üşüyoruz.
Yalanların kar fırtınasında,
bir kalemi tutamıyor iki parmak.

Üç harfin de yararı yokmuş.

Rüzgâr seni bile uçaracak kadar sert,
kâğıdın ne yapacak?

Sıcak günlerden biriktirdiğimiz yorgan ipleri nasıl ısıtacak bizleri?
Kardan hayatlar, kârdan hayatlar bir yana...
Çocuklarımız ne olacak?

Şapkaları çıkarın,
nefesini içinizde hissettiğiniz aşk çikolatadan değerliydi aslında.

Bildiniz,
bizler sadece birer hiç olduk.

Hellwoman

John Lennon admits:
Woman I can hardly express, my mixed emotions at my thoughtlessness. After all I'm forever in your debt, and woman I will try to express. My inner feelings and thankfulness for showing me the meaning of success. Ooh, well, well. Woman I know you understand the little child inside of the man. Please remember my life is in your hands, and woman hold me close to your heart. However distant don't keep us apart after all it is written in the stars.

Woman please let me explain. I never meant to cause you sorrow or pain. So let me tell you again and again and again; I love you. Yes.

- I'm not the other girl like a fancy woman or The Other Boleny Girl. I can enamour men.