Ve Ölüm Bir Adım Daha Atar

Gözyaşların... Akmasın diye direnirken sen, uzatılan bütün mendilleri tek bir hareketinle geri çevirirken anlamışsındır aslında bir avuç gözyaşının da çoktan boşa gittiğini. Ağlamıyorum diye inatlaşırken hala, anlamışsındır oluşturduğun bütün bu göleti. Kanamıyor diye kabuğuyla oynarken anlamışsındır, yaranın içinde kopan fırtınaları. Ve acıtmıyor diye koparırken kabuğu, anlamışsındır denizdeki dalga kadar, yaranın da bir sınırının olabileceğini.

Deniz kıyısına, yara bütün vücuduna kusar nefretini. Sense sadece gözyaşlarını salarsın, içini yiyen o büyük acının üzerine.

London, 1802

Milton! thou shouldst be living at this hour:
England hath need of thee: she is a fen
Of stagnant waters: altar, sword, and pen,
Fireside, the heroic wealth of hall and bower,
Have forfeited their ancient English dower
Of inward happiness. We are selfish men;
Oh! raise us up, return to us again;
And give us manners, virtue, freedom, power.
Thy soul was like a star, and dwelt apart:
Thou hadst a voice whose sound was like the sea:
Pure as the naked heavens, majestic, free,
So didst thou travel on life's common way,
In cheerful godliness; and yet thy heart
The lowliest duties on herself did lay.

rahibinden satılık kilise

gölgesine hayran minik adam,

küçücüksün oysa.
henüz bir çocuk olduğunun farkında değil gibi, eline geçirdiğin her oyuncakla -minik bir araba, plastik bir tabanca belki- akıttığın salyadan ürperiyorum ben. o biriktirdiğin suyun önce eline ve oradan elindeki oyuncağa bulaşışından da.

küçücüksün oysa.
içimde biriktirdiğin bir yığın öfkeye inat, küçücük. itile itile ilerlemiş hep. itilerek ilerlerken, üzerine yapışanlarla büyüdüm sanmış. geçtiği her yerden bir parça katıp kendine, karşılığında bir damla zehirli su bırakmış. akıtabildiğince akıtmış zehirli suyunu gittiği yerlere, ve yolu bitince sonunda, onda kalanlar kendi bedenine karışmış. zehirli bir çamur olmuş artık, ve uğradığı her yere en kesif haliyle bulaşmış.

küçücüksün oysa.
sonunda batıcağımı bile bile bulaştırdım ellerimi çamura. sandım ki bedeni galip gelmiştir, izin vermemiştir zehrinin ona dokunmasına. kaldırsam bir iki kabuğu üstünden, pırıl pırıl bir mercan çıkar içinden. kaldırdığım kabuklar dağ gibi birikti yanımda. ve farkettim ki;

küçücüktüm oysa.
kalbi kelebeklendiğinde dünyayı devirebileceğini sanan güzel kız,
bak, küçücükmüşsün oysa.
güvenli sahiller selam dururken sana,
tek bir mercan için,
ne işin vardı ölesiye derin okyanuslarda.

Friendship is a blessing / Dr. Bill Denton

A lot of people go through life with only a few friends. It seems that some have less than that. They have no one on whom they can call in good times or bad. There is no one with whom to bounce ideas around, or to talk about deep and troubling subjects. They have no one to call in times of need or difficulty. They are at the mercy of life, standing alone.

Others seem to have a multitude of friends. Wherever they go, people know them, and like to be around them. They know exactly the person with whom to discuss the topics of inquiry and debate. Life is full of entertaining and invigorating relationships because it is full of friends.

Friendship is a blessing, and a friend is the channel through whom great emotional, spiritual, and sometimes even physical blessings flow. Friends can cheer us when we’re sorrowful or depressed. Friends can challenge us when we allow ourselves to get beyond our reasonable boundaries. Friends can motivate us when we’re ready to give in, and they can provide for us when life falls apart. They are there when all is well, and we want someone with whom to share life’s pleasant and memorable moments. We often just want them around to have a good time, to laugh, to act silly, to enjoy some mutually liked activity.

In how many ways have friends enriched our lives and made us feel loved, accepted, respected and cared for? Probably, too many to list, and the list grows daily.

It is safe to say that when God created the world and all the majestic things in it, when he streaked the heavens with radiant color and the earth with grand mountains and awe-inspiring canyons, when he painted the plains with waving grasses and erected noble forests of towering trees, he outdid it all by creating friends. Why not take a moment or two and thank someone today for being a friend to you?

May God bless you with all the friends you need, and may he turn you into a blessing by using you as a friend to others.